مدتی است که بحث شرکت در انتخابات یا عدم شرکت اصلاح طلبان . جنبش سبز و کلا اپوزوسیون جمهوری اسلامی بالا گرفته
و هرکس با دیدگاه خود از زوایه ای به این قضیع نگاه میکند
1 گروهی مانند محمد خاتمی و طرفدارانشان معتقدند که باید با پیش شرطهایی وارد صحنه انتخابات شد این گروه هدفشان نه کسب اکثریت که به دنبال سهم خواهی از قدرت و بدست اوردن سهمی از کرسی های مجلس بوده تا بتوانند حرکت اصلح طلبانه خود را روشن نگه دارند
2 عده ای دیگر و به خصوص مخالفین خارج از کشور به شدت به دنبال تحریم انتخابات هستند استدلال انها این است که هر نوع مشارکت در انتخابات مشروعیت بخشیدن به رزیم نا مشروع فعلی است ضمن اینکه انها معتقدند شرکت یا عدم شرکت در انتخابات هیچ فرقی نمیکند و اینها همه یک سری بازیهایی است برای سرگرم کردن مردم
3 عده ای هم معتقدند باید تحت هر شرایطی در انتخابات شرکت کرد نه شرطی لازم است و نه حتی هدف خاصی .
این گروه حتی تا انجا پیش میروند که میگویند اساسا این معترضین هستند که اشتباه کردند و باید از جمهوری اسلامی معذرت خواهی کنند
البته فارغ از بحث های بی پایان این جماعت که هر یک دیگری را مقصر این انشقاق میداند واقعیت این است که این گروههای سیاسی مخالف که اکثرا روشنفکر و تحلیلگر مسایل هستند هنوز نتوانسته اند به اصلی ترین رکن دموکراسی خواهی تن بدهند و ان اینکه هر فرد صاحب یک اندیشه هست که الزاما شبیه همدیگر نیست
اینها هنوز یاد نگرفته اند که میشود نظرات مختلف داشت و در کنار هم زندگی کر د . مبارزه کرد و به فعالیت های گوناگون پرداخت
راستی تکلیف روشنفکران در این مواقع چه هست؟
واقعیت این است که انتخابات یک فرصت است زمانی است که بعضی از حاکمین سراغ مردم میایند فضا اندکی باز میشود و میشود مطالبات و خواستهای مدنی و اقتصادی و..... را مطرح کرد
اگر نشود به کاندید مورد نظر رای داد میشود به کاندید ی که به تفکرات ما نزدیکتر هست رای داد و صدای خود را به گوش بالا نشینان رساند
اگر حضور باشد میشود خود را به عنوان یک قدرت اجتماعی مطرح کرد و گرنه تحریم هیچ دردی را درمان نخواهد کرد
چرا که تعدد نامزدهای انتخاباتی به خصوص در شهرهای کوچک سبب جذب مردم به سمت نیروهای رقیب خواهد شد و در نبود یک گروه سازمان یافته مخالف هیچ گونه خواست مدنی مطرح نخواهد شد و خیلی راحت گروه حاکم با وعده های اقتصادی و عمرانی مردم را به سمت خود خواهند کشاند
کسانی که یک سر سوزن دلشان برای مملکت میسوزد باید از همین الان وارد کارزار انتخاباتی شوند و شروع به یارگیری و جذب مردم شوند و مطالبات و خواستهای مدنی را مطرح کنند این از یک طرف باعث اگاهی جامعه از حقوق خود خواهد شد از طرف دیگر یک تشکل سیاسی مدنی ولو موقت تشکیل خواهد شد که در سطح کلان جامعه قادر به قدرت نمایی و ایفای نقش خواهند شد
حتی اگر تحریم را به عنوان یک راهکار برای مبارزات مدنی در نظر بگیریم باید ابتدا نیروها فعالانه وارد انتخابات شوند که بعدا اگر به هر دلیلی از جمله رد صلاحیت های گسترده مجبور به تحریم انتخابات شوند بتوانند به شکل سازمان یافته و قدرتمند انتخابات را تحریم کنند
خیلی ها در انتخابات ریاست جمهوری قبلی نیز انتخابات را تحریم کردند ولی حضور حد اکثری مردم باعث بوجود امدن جنبش سبز شد
کما اینکه حضور حد اکثری مردم در انتخابات دوم خرداد باعث بوجود امدن اصلاح طلبان شد در واقع با هر حضور یک شکاف در هییت حاکمه فعلی رخ خواهد داد و باعث ریزش انها خواد شد و متقابلا شاهد رویش جوانه های سبز دیگری خواهیم بود
طرفداران تحریم مدعی هستند که چنین نظرهایی مربوط به دوران قبل از 22 خرداد بوده و بعد از ان با وجود خونهای ریخته شده و زندانیان سیاسی و بگیر و ببندهایی که هنوز ادامه دارد شرکت در انتخابات به معنی پایما کردن خونها ریخته شده است
ولی همین گروه از پاسخ به این سوال که مگر این شهیدان راه ازادی هدفشان چیزی جز پیگیری مطالباتشان بوده مگر همینها دنبال رای گم شده خود نبودند مگر اینها انتخابات را تحریم کرده بودند؟
و اصلا تحریم انتخابات چه چیزی به جنبش اضافه خواهد کرد و چه امتیازی از رژیم خواهد گرفت ؟
این انتخابات با یا بدون حضور حداکثری برگزار خواهد شد و رژیم هم از عدم حضور مردم نگران نخواهد شد چرا که با تبلیغات فراوان و امار دروغ خواهد توانست انتخابات را پر شور جلوه دهد که هدف اولش خواهد بود و نیروهای خودی را هم بدون دغدغه خاطر به مجلس بفرستد که هدف دومین شان خواهد بود
ان چیزی که رژیم را مضطرب خواهد کرد حضور همه جانبه مردم چه به عنوان انتخاب شونده چه به عنوان انتخاب کننده خواهد بود
چرا که ان وقت توپ در زمین انهاست و انها هستند که تصمیم بگیرند ایا یک انتخابات سالم برگزار کنند یا بازی را به نفع خود به هم بزنند که در هر دو صورت انها بازنده خواهند بود
در اینجا نگاهی میاندازیم به عمده نظریاتی که در این رابطه ابراز شده است
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر